close
چت روم
درس1و2 فارسی دهم

به سایت تسنیم(بروز ترین ها) خوش آمدید!
ironia

تبلیغات

اینـتر وب

 

ستايش

 

 

 

 

 

6

 

 

 

 

 

فارسي ( 1) پاية دهم

 

 

 

 

 

 

7

 

 

 

 

 

ستايش / به نام كردگار

يعني، خوبي هاي كسي را بيان كردن و در مور د خداوند ؛ يعني ، سپاسگ زاري از « ستودن » ستايش، اسم مصدر است از مصدر

 

 

 

 

 

 

نعمات خداوند و حمد و ثناي او

 

 

 

نوع اين شعر، مثنوي است و نام مثنوي؛ يعني، دوتايي، به اين جهت به اين نوع شعر داده اند كه قافي ه هاي آن

 

 

 

 

 

دوتا دو تا هماهنگ است چون هر بيت قافية جداگانه اي دارد. مثنوي براي موضوعات طولاني مانند داستان،

 

عرفان، حماسه و... مناسب است چون قافيه ها مرتّباً تغيير مي كند و حتّي تكرار آن هم اشكالي ندارد و شاعر

 

هيچ گاه دچار كمبود قافيه نم يشود.

 

 

 

 

 

معني واژ ههاي درس به ترتيب كاربرد آنها در ابيات

 

 

 

 

كردگار: آفرينند، پروردگار

 

افلاك: جمع فَلَك؛ آسما نها

 

پيدا كرد: آفريد، ايجاد كرد

 

توجه: فضل به معني برتري، معرفت، دانش و

 

مجازاً: لطف و توجه

 

رحمت: لطف و مهرباني، بخشايش

 

رزاق: بسيار روزي دهنده

 

خلّاق: بسيار آفريننده، ايجادكننده

 

نهان: ناپيدا

 

پديدار: آشكار

 

حقيقت: در اين شعر: به راستي، در حقيقت

 

رخسار: چهره

 

كفي خاك: به اندازة يك مشت خاك

 

الهي: اي خداي من، پروردگارا

 

فضل: در اين جا: بخشش

 

زهي: خوشا، به به

 

گويا: داراي نيروي سخن گفتن

 

كام: دهان

 

توجه: كام به معني آرزو هم هست

 

فروغ: نور، روشنايي

 

شوق: اشتياق و هيجان، مجازاً: علاقه

 

خاك: در اين شعر، مجاز است به معني جهان مادي،

 

 

 

 

 

 

كرة زمين

 

 

 

 

 

عجايب: جمع عجيبه: شگفت آورها، آنچه تعجب را

 

 

 

 

 

 

برمي انگيزد

 

 

 

 

 

ستايش

 

 

 

 

 

 

 

به نام كردگار

 

 

 

 

 

فارسي ( 1) پاية دهم

 

 

 

 

 

 

8

 

 

 

 

 

 

جواز و جهاز امان و عيان پناهي و راهي و گواهي و خواه ي رحماني و سبحاني، زماني و مكاني، ماني، -1 سجع

 

 

 

 

 

 

جاني، آني تاجداران و خاكساران باد و بيداد و شاد خمار و اسرار و اشعار گويم و جويم بسي و كسي شوريده و

 

 

 

آلوده بيش و درويش

 

 

 

 

 

جواز و جهاز گواهي و خواهي ماني و جاني و آني گويم و جويم بسي و كسي -2 جناس ناقص

 

تاجداران و خاكساران ظاهري و باطني آتش و آب توانگر و درويش -3 تضاد

 

ضعيفان و پناه قاصدان و راه جلال و كمال زمان و مكان محتاج و آرزومند خاك و باد -4 مراعات نظي ر

 

 

 

 

 

 

ستايش و ثنا ديده و آب

 

 

 

 

 

خواب غفلت -5 تشبيه

 

آب (اشك) آتش (رنج شديد و غم) -6 استعاره

 

گاهي در آتش م يسوزيم گاهي در آب ديده غرق. -7 اغراق

 

قاصدان را بر سر راهي در ميان جاني بر تن خود بيداد كردم خاك بر باد كردم باطن به خواب غفل ت -8 كناي ه

 

آلوده گاهي در آتش م يسوزيم.

 

-1 در مصراع اول، بخشي از گزاره به قرينة معنوي حذف شده است: به نام كردگار هفت افلاك [سخن را

 

آغاز مي كنم]

 

-2 هفت افلاك نوعي كاربرد خاص است و در فارسي پس از صفت شمارشي، واژة جمع نم يآيد.

 

در بيت دوم و نهم، يك شبه جمله است چون مناداست: [اي] خداي من. « الهي » -3

 

پديدار آيي (شوي) « شوي » به جاي « آيي » -4 كاربرد

 

در بيت هفتم: نقش مسندي (متمم مسندي) دارد: از آن رن گهاي بيشمار، براي او است. « ش» -5

 

مناداست. « اله » در بيت دوم، يك شبه جمله (جملة استثنايي بدون فعل) است چون « الهي » -1

 

-2 مصراع اول بيت نخستين، يك جمله است كه فعل و بخشي از جمله، به قرينة معنوي حذف شده است:

 

همين گونه است زماني كه در شروع كلام مي گوييم: «[. به نام كردگار هفت آسمان [سخنم را آغاز مي كنم »

 

را حذف مي كنيم. « سخنم را آغاز مي كنم » ، بخش اصلي جمله؛ يعني « به نام خداوند بخشايندة مهربان »

 

و شبه جمله است كه از جهت تعداد جمله، يك جملة استثنايي است. « صوت » در دستور زبان « زهي » -3

 

 

 

 

 

 

 

9

 

 

 

 

 

ستايش / به نام كردگار

 

 

+

 

 

 

 

 

بيت 1- آدم و خاك: مراعات نظير است چون آدم از خاك آفريده شده است.

 

بيت 2- مصراع دوم كنايه است از درخواست لطف و بخشايش خدا يار و كار: جناس ناقص

 

 

 

 

 

 

اختلافي

 

 

 

 

 

بيت 3- پنهان و پيدا، دانا و نادان: تضاد (طباق) دارند خلّاق و رزاق: هم تلميح دارند به

 

صفات خداوند كه در قرآن آمده است و هم مراعات نظير دارند.

 

بيت 4- گويا و زبان، كام و زبان: مراعات نظير آشكارا و نهان: تضاد (طباق)

 

بيت 5- هر دو مصراع كنايه دارند چون مفهوم ظاهرشان موردنظر نيست.

 

بيت 6- مصراع اول كنايه دارد خاك: مجازاً جهان مادي، كرة زمين

 

بيت 7- گل: آراية تشخيص و استعاره دارد به دليل خنديدن مصراع دوم، حسن تعليل دارد

 

زيرا دليل رنگارنگي گل، شوق گل به خداوند نيست و بنابراين، دليلي زيباست اما واقعي نيست.

 

بيت 8- اني و جاني: جناس ناقص اختلاقي دارند چون در يك واج اختلاف دارند.

 

ا (مصوت بلند) دو واج: ء توجه: آ

 

« داني » و دوبار « تو » دوبار ،« نمي دانم » بيت 9- آراية تكرار دارد: دوبار

 

بيت 1- به نام كردگار هفت افلاك

 

 

 

 

 

 

كه پيد ا كرد آدم از كفي خاك

 

 

 

 

 

سخنم را با بيان نام خداوندي آغاز م يكنم كه آسما نهاي هفتگانه را آفريده است و آدميان را از خاك آفريد [و روح خود را

 

در آنان دميد].

 

بيت 2- الهي، فضل خود را يار ما كن

 

 

 

 

 

 

ز رحمت، يك نظر در كار ما كن

 

 

 

 

 

پروردگارا، لطف خود را شامل حال ما كن و با رحمت خود، به كار و كردار ما توجه كن.

 

بيت 3- تويي رزاق هر پيدا و پنهان

 

 

 

 

 

 

تويي خلّاق هر دانا و نادان

 

 

 

 

 

تو به همه پديد ههاي جهان، چه آنها كه آشكارند و چه آنها كه از ديده پنهان هستند، روزي م يرساني و تو آفرينندة همة

 

 

 

آدميان هستي، چه دانايان و چه ناآگاهان

 

 

 

 

 

بيت 4- زهي گويا ز تو، كام و زبانم

 

 

 

 

 

 

تويي هم آشكارا هم نهانم

 

 

 

 

 

به راستي، تو نيروي سخن گفتن را به من داده اي و همة ذرات وجود مرا چه پيدا و چه نهان، تو آفريده اي (وجود انسان ها

 

نشان دهندة قدرت آفرينش تو است)

 

بيت 5- چو در وقت بهار آيي پديدار

 

 

 

 

 

 

حقيقت پرده برداري ز رخسار

 

 

 

 

 

هنگام بهار، همة زيبايي هاي جهان، نمودار زيبايي هاي تو است كه در آينة وجود پديد هها منعكس كرد هاي.

 

 

 

 

 

 

 

10

 

 

 

 

 

فارسي ( 1) پاية دهم

بيت 6- فروغ رويت اندازي سوي خاك

 

 

 

 

 

 

عجايب نقش ها سازي سوي خاك

 

 

 

 

 

نقش تمام پديده هاي شگفت انگيز جهان، نمودار اندكي از زيبايي ذات مقدس تو است.

 

بيت 7- گل از شوق تو، خندان در بهار است

 

 

 

 

 

 

از آنش، رنگهاي بيشمار است

 

 

 

 

 

در بهار، گل از شدت عشق و شوق به تو، م يشكفد و رن گهاي گوناگون به خود م يگيرد.

 

بيت 8- هر آن وصفي كه گويم، بيش از آني

 

 

 

 

 

 

يقين دارم كه بيشك، جا نِ جاني

 

 

 

 

 

من توانايي آن را ندارم كه تو را چنان كه هستي، وصف كنم اما اطمينان دارم كه ذات تو، زندگي بخش و حقيقت وجود تمام

 

 

 

 

 

پديده هاي جهان است.

 

بيت 9- نمي دانم نميدانم، الهي

 

 

 

 

 

 

تو داني و تو داني آنچه خواهي

 

 

 

 

 

من قدرت درك ذات تو را ندارم؛ خداوندا، تويي كه از تمام حقايق جهان آگاه هستي و همه چيز در قدرت تو است.

 

 

 

 

 

 

 

 

شيخ فريدالدين عطّار نيشابوري

 

 

 

 

 

 

 

چنان كه از نامش پيداست، ابتدا شغل پزشكي سنّتي داشت اما بعد، به عرفان

 

 

 

روي آورد و پس از سنايي، دومين شاعري است كه حقايق عرفاني را در آثار

 

 

 

 

 

خود، به زيباترين صورت بيان كرده است.

 

از جمله آثارش: منطق الطّير، الهي نامه، مصيبت نامه و مختارنامه است.

 

ادبياتتعليميدرس يكم: چشمه و سنگ

 

آزمون تشريحي ستايش و درس ا  ول فصل ا  ول

 

گنج حكمت: خلاصه دانش ها

 

درس دوم: از آموختن، ننگ مدار

 

روان خواني: خسرو

 

آزمون تشريحي فصل اول

 

آزمون چهارگزينه اي فصل اول

 

 

 

 

 

 

 

12

 

 

 

 

 

فارسي ( 1) پاية دهم

 

 

 

 

 

 

13

 

 

 

 

 

فصل اول

 

 

 

 

 

چشم اندازهاي مهم:

-1 ادبيات تعليمي، چگونه است؟

 

در اين نوع نوشته ها يا شعرها، قصد گوينده، آموزش نكته اي اخلاقي، ادبي، اجتماعي، و... است. گاهي براي آموزش معني

 

از ابونصر فراهي؛ گاهي براي آموزش نكات اخلاقي و اجتماعي است به صورت داستان، مانند « نصاب الصبيان » : واژه هاست

 

 

 

 

 

 

گلستان و بوستان سعدي، كليله و دمنه، مرزبان نامه و گاهي براي تعليم عرفان اسلامي است مانند آثار سنايي، عطّار، حافظ و

 

 

 

 

 

از دانته « كُمدي الهي » از ميلتون انگليسي و « بهشت گمشده » در اروپا

 

-2 داستان هايي كه بازيگران آنها، گياهان، حيوانات يا پديده هاي مادي هستند، ادبيات تمثيلي نام دارد چون هر يك از

 

بازيگران آن داستان ها، نمونه اي (مثال) از انسان هاي گوناگون هستند مانند كليله و دمنه و داستان هاي همانند آن. شعر چشمه

 

و سنگ نيز يكي از همين تمثي لهاست. چشمه، مثال انسان هاي متكبر و خودخواه است كه خود را برترين م ي شمارند اما

 

سرانجام به اشتباه خود پي بردند.

 

-3 نوع اين شعر هم مانند شعر ستايش، مثنوي است زيرا قافيه هاي هر بيت، مستقل است.

 

شهرستان نور مازندران متولّد شد . پس از يادگيري « يوش » -4 علي اسفندياري (نيما يوشيج) در سال 1276 در دهكدة

 

آموخت. در دورة زندگي به مشاغل « سن لويي » خواندن و نوشتن نزد ملّاي ده، به تهران رفت و زبان فرانسه را در مدرسة

 

شاعر معروف، به سرودن شعر پرداخت و مهمترين شهرت نيما به دليل آغاز « نظام وما » اداري مشغول شد و به تشويق

 

تحولي در شعر فارسي بود كه او را پدر شعر نو م ينامند. آثارش: قصة رنگ پريده، ققنوس، اي شب، افسانه و... است.

 

افسانه آغاز تحولي در شعر فارسي بود.

 

 

 

 

 

معني واژ ههاي درس به ترتيب كاربرد آنها در ابيات

 

 

 

 

غلغله زن: فريادكنان، ايجادكنندة سر و صداي زياد.

 

چهره نما: كنايه است از خودنمايي و غرور نشان دادن

 

تيز پا: تند، سريع

 

معركه: جاي ازدحام، هنگامه و غوغا (گاهي ميدان جنگ)

 

صدف: يك موجود دريايي است شبيه حلزون كه مرواريد

 

در درون آن ايجاد م يشود.

 

هدف: در اين شعر؛ يعني، جايگاه برخورد تير، نشانة تير

 

معركه: ميدان مبارزه

 

گُلبن: درخت يا بوتة گل

 

آغوش: بغَل، بر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

درسيكم

 

 

 

 

 

 

 

چشمه و سنگ

 

 

 

 

 

14

 

 

 

 

 

فارسي ( 1) پاية دهم

شكن: چين زلف، خميدگي گيسو

 

رخ: چهره، صورت

 

« از او » زو: مخفّف

 

مرواريد گوهر » گُهر: مخفّف

 

تابناك: درخشان

 

بر: كنار، همراه

 

خجلي: شرمندگي، خجالت كشيدن

 

حامل: حمل كننده، با خود برنده

 

پيرايه: زينت و زيور، زيبايي

 

برازندگي: سربلندي و افتخار

 

پرتو: نور؛ در اين جا مجازاً: پناه

 

بن: زير، عمق

 

پردة نيلوفري: استعاره از آسمان

 

همسري: همانندي، يكسان بودن

 

نمط: روش

 

مست: مجازاً: سرمست و پرهيجان

 

مبدأ: محلّ آغازين

 

بحر: دريا

 

سهمگن: مخفّف سهمگين: وحشت انگيز، ترسناك

 

نادره: كمياب

 

فلك: آسمان

 

است اما مجازاً: جرئت « كيسة صفرا » زهره: در اصل به معني

 

زهره در: بسيار وحش تانگيز و شگفت

 

راست: عيناً، دقيقاً

 

يله داده: تكيه كرده است

 

هنگامه: شور و غوغا، آشوب، سر و صدا

 

ورطه: محلّ ترسناك و پرخطر

 

خيره: حيران

 

خاموش: ساكت

 

شيرين سخني: زيبا سخن گفتن

 

بيت 1- چشمه، تشخيص و استعاره دارد به دليل داشتن حالات انساني (در همة بيت هايي كه وجود دارد) تيزپا: كنايه از

 

سريع چشمه و سنگ: مراعات نظير

 

بيت 2- هدف و صدف: جناس ناقص اختلافي تشبيه چشمه به صدف و تير

 

بيت 3- كنايه: مفهوم هر دو مصراع، چون معني ظاهري آنها موردنظر نيست تشخيص و استعاره: گُلبن و صحرا به دليل

 

تاج بر سر داشتن كه ويژگي انساني است مراعات نظير: گُلبن و صحرا جناس: در، سر

 

بيت 4- تشخيص و استعاره: سبزه به دليل بوسيدن مراعات نظير: آغوش، سر و دوش جناس ناقص اختلافي: سر و بر

 

كنايه: مفهوم هر دو مصراع

 

بيت 5- تشخيص و استعاره: ماه و چشمه كنايه: مفهوم مصراع اول و تا حدودي مصراع دوم

 

بيت 6- استعاره: گُهر: به جاي سبزه و گل مراعات نظير: باران و خاك مجاز: خاك به جاي زمين

 

بيت 7- تشخيص و استعاره: ماه (به قرنية لفظي محذوف است) كنايه: مفهوم هر دو مصراع

 

بخار آب) پيرايه: گل ها و سبزه ها مو ازن ه: واژه هاي هر دو ) بيت 8- كنايه: مفهوم هر دو مصراع استعاره: سرمايه

 

مصراع در مقايسه با يكديگر هموزن هستند:

 

 

 

 

 

 

ابر زمن حامل سرمايه شد

 

 

 

باغ زمن صاحب پيرايه شد

 

 

 

 

 

15

 

 

 

 

 

فصل اول

 

 

 

 

 

 

بيت 9- كنايه: مفهوم هر دو مصراع مراعات نظير: گُل و رنگ استعاره: پرتو: آبياري

 

بيت 10 - استعاره: پردة نيلوفري: آسمان كنايه: مفهوم مصراع دوم

 

پرهيجان، سرمست بيت 11 - كنايه: مست شده از غرور مجاز: مست

 

بيت 12 - تشخيص و استعاره: بحر (به دليل خروشيدن)

 

بيت 13 - تشخيص و استعاره: فَلك (به دليل كر شدن) اغراق: كر شدن گوش فلك كنايه گوش فلك كر شدن.

 

بيت 14 - تشبيه: دريا: مشبه زلزله: مشبه به به مانند وجه شباهت: تن به ساحل يله كردن. استعاره: تن ساحل

 

بيت 15 - تشخيص و استعاره: چشمة كوچك (به دليل ديدن) چشمه و دريا: مراعات نظير

 

بيت 16 - كنايه: قدم در كشيدن از ورطه خويشتن را برتر كشيدن

 

بيت 17 - حس آميزي: خاموش به معني ساكت و شيرين بودن سخن مراعات نظير: گوش و سخن كنايه: مفهوم مصراع دوم

 

بيت -1 گشت يكي چشمه ز سنگي جدا

 

 

 

 

 

 

غلغله زن، چهره نما، تيز پا

 

 

 

 

 

يك چشمة آب از كنار سنگي جريان يافت در حالي كه صداي جريان تند آب، كاملاً بلند بود و توجه بينندگان را جلب مي كرد.

 

بيت 2- گه به دهان بر زده كف چون صدف

 

 

 

 

 

 

گاه چو تيري كه رود بر هدف

 

 

 

 

 

گاهي به دليل جريان مخصوص آب، روي آن، كف ايجاد مي شد و گاهي با سرعت بسيار زياد به سوي هدف، جريان داشت.

 

بيت 3- گفت: در اين معركه، يكتا منم

 

 

 

 

 

 

تاج سر گُلبن و صحرا، منم

 

 

 

 

 

چشمه با خود گفت: تنها من هستم كه گل ها، سبزه ها و صحرا را آبياري مي كنم و در حقيقت، من موجب قدرت، شكوه و

 

ارزش گل هاي صحرا هستم.

 

بيت 4- چون بدوم، سبزه در آغوش من

 

 

 

 

 

 

بوسه زند بر سر و بحر دوش من

 

 

 

 

 

هنگامي كه در صحرا جريان دارم، سبز هها را در آغوش م يگيرم (كنايه از آبياري م يكنم) و سبزه ها به عنوان سپاسگزاري، بر

 

سر و دوش من بوسه مي زنند (كنايه: از من سپاسگزاري مي كنند)

 

بيت 5- چون بگشايم ز سرِ مو، شكن

 

 

 

 

 

 

ماه ببيند رخ خود را به من

 

 

 

 

 

هنگامي كه امواج من ساكت مي شود و پايان مي يابد، صاف و زلال مي شوم و چهرة ماه در وجود من منعكس و

 

 

 

 

 

جلوه گر مي شود.

 

بيت 6- قطرة باران كه در افتد به خاك

 

 

 

 

 

 

زو بدمد بس گهر تابناك

 

 

 

 

 

زماني كه قطره هاي باران به زمين مي بارد، موجب رشد و پيدايش سبزه ها و گل هاي زيبا مي شود.

 

بيت 7- در بر من، ره چو به پايان برد

 

 

 

 

 

 

از خجلي، سر به گريبان برد

 

 

 

 

 

[اما] زماني كه قطره هاي باران به من همراه و متّصل مي شوند، از احساس بزرگي خود، در مقايسه با من شرمنده مي شوند (خود

 

را در مقايسه با من، ناچيز مي شمارند)

 

بيت 8- ابر، ز من حامل سرمايه ش د

 

 

 

 

 

 

باغ ز من، صاحب پيرايه شد

 

 

 

 

 

ابرها از آب هاي بخار شدة من، داراي باران مي شوند و طراوت و زيبايي باغ، بسته به وجود من است كه به آن آب مي رسانم.

 

بيت 9- گل به همه رنگ و برازندگي

 

 

 

 

 

 

مي كند از پرتو من، زندگي

 

 

 

 

 

زندگي گل با وجود آنهمه رنگ هاي زيبا و افتخار، بسته به وجود من است (اگر من درخت گل را آبياري نكنم، نم يتواند گل

 

بدهد و سربلند باشد)

 

 

 

 

 

 

 

16

 

 

 

 

 

فارسي ( 1) پاية دهم

بيت 10 - در بنِ اين پردة نيلوفري

 

 

 

 

 

 

كيست كند با چو مني همسري؟

 

 

 

 

 

در اين جهان، هيچ پديد هاي نمي تواند خود را از لحاظ قدرت و ارزش با من همسان و برابر بداند.

 

بيت 11 - زين نمط، آن مست شده از غرور

 

 

 

 

 

 

رفت و ز مبدأ چو كمي گشت دور

 

 

 

 

 

اين بيت با بيت بعدي موقوف المعاني است؛ يعني، مفهوم آن با بيت بعد كامل م يشود.

 

آن چشمه سرمست و هيجا نزده از غرور و خودخواهي چون بدين ترتيب جريان يافت و از محل آغازين خود، كمي دور شد ...

 

بيت 12 - ديد يكي بحر خروشندهاي

 

 

 

 

 

 

سهمگني، نادره جوشنده اي

 

 

 

 

 

درياي مواج، پرخروش و وحشت آوري را ديد كه كمتر پديده اي مانند آن، مواج و خروشان بود.

 

بيت 13 - نعره برآورده، فلك، كرده كر

 

 

 

 

 

 

ديده سيه كرده، شده ز هره در

 

 

 

 

 

آن دريا با صداي امواج خروشان خود، جهان را تحت تأثير قرار مي داد؛ چشم بينندگان را خيره مي كرد و آنان را فوق العاده

 

 

 

 

 

مي ترسانيد.

 

بيت 14 - راست به مانند يكي زلزله

 

 

 

 

 

 

داده تنش بر تن ساحل، يله

 

 

 

 

 

هما نگونه كه زلزله، زمين را مي لرزاند، امواج پرخروش خود را به ساحل مي كوفت و آن را به لرزه در مي آورد.

 

بيت 15 - چشمة كوچك چو بدان جا رسيد

 

و آن همه هنگام ة دريا بديد...

 

اين بيت نيز با بيت پس از خود موقوف المعاني است.

 

زماني كه آن چشمة كوچك و حقير به كنار دريا رسيد و آن آشوب و شور و غوغاي دريا را ديد ...

 

بيت 16 - خواست كزان ورطه، قدم دركشد

 

 

 

 

 

 

خويشتن از حادثه برتر كشد

 

 

 

 

 

آن چشمه تصميم گرفت كه خود را از آن محلّ خطرناك دور كند و خود را از آن پيشامد تر سآور، برهاند.

 

بيت 17 - ليك چنان خيره و خاموش مان د

 

 

 

 

 

 

كز همه شيرين سخني، گوش ماند

 

 

 

 

 

ا  ما آنچنان حيران و ساكت ماند كه قدرت زيبا سخن گفتن را كاملاً از دست داد و ساكت ماند.

 

-1 در بيت اول به ضرورت شعر، جاي اجزاي جمله عوض شده است: يكي چشمه ... ز سنگي جدا گشت.

 

فعل اسنادي حذف « بو د » به قرينة معنوي و در مصراع دوم « بود » ، -2 در بيت دوم فعل كمكي مصراع اول

 

شده است.

 

-3 در چند بيت ديگر هم فعل در جاي خود نيست: بيت نهم: زندگي م يكند بيت دهم: همسري كند.

 

سه بار به صفت پيوسته و نشانة عظمت است. « ي» -4 در بيت دوازدهم

 

به قرينة معنوي حذف شده است. « بود » -5 در بيت سيزدهم چهار بار فعل

 

-6 در بيت چهاردهم فعل: يله داده بود (حذف بود به قرينة معنوي)

 

 

 

 

 

 

 

17

 

 

 

 

 

فصل اول

 

 

 

 

 

 

معركه جرأت: مجازاً: زهره، توان شيوه: نمط كمياب: نادره -1 ميدان جنگ

 

به كار مي رود « همانندي » يا « برابري » امروزه « همسري » -2 به جاي

 

به كار برده مي شود. « دقيقاً » يا « عيناً » ، امروزه « راست » به جاي

 

-3 يكي چشمه، غلغله زن، چهره نما و تيزپا از سنگي جدا گشت.

 

-4 هنگامة دريا

 

-1 بيت ا  ول: مصراع اول كنايه دارد به صاف و بدون موج شدن

 

ماه: تشخيص و استعاره

 

مصراع دوم: كنايه است از منعكس شدن ماه در آب چشمه.

 

بيت دوم: در هر مصراع يك تشبيه كامل وجود دارد:

 

وجه شباهت چشمه (حذف به قرينة معنوي): مشبه صدف: مشبه به چون: ادات تشبيه كف به دهان زدن

 

چشمه (حذف به قرينة معنوي): مشب

امتیاز : نتیجه : 4 امتیاز توسط 0 نفر مجموع امتیاز : 0


نمایش این کد فقط در ادامه مطلب
بازدید : 7195
تاریخ : پنجشنبه 06 آبان 1395 زمان : 15:35 | نویسنده : رها | نظرات ()

ارسال نظر برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی


تبلیغات

Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز

آمار سایت

آمار مطالب
کل مطالب : 27
کل نظرات : 7
آمار کاربران
افراد آنلاین : 1
تعداد اعضا : 3

کاربران آنلاین

آمار بازدید
بازدید امروز : 20
باردید دیروز : 34
گوگل امروز : 1
گوگل دیروز : 14
بازدید هفته : 152
بازدید ماه : 403
بازدید سال : 8,905
بازدید کلی : 30,229

اطلاعات کاربری


عضو شويد

نام کاربری :
رمز عبور :

فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد

موضوعات

نمونه سوالات مصاحبه ورودی دبیرستان علوم معارف
هجوم مانتو های عجیب و غریب در شهر

آرشیو

نظرسنجی

میزان استفاده ی شما از این سایت چقدر است؟





جستجو


کدهای اختصاصی

پشتیبانی

RSS

Powered By
Rozblog.Com
Translate : Enterweb.ir